Piękno, które nie ma płci.

Twarze bez duszy na szubienicy ciała.

Mandragora we łzach,

melancholia świata ze swym

rozpalonym tętnem...

Ta liryka to tak naprawdę rozpisany na obrazy esej o zauroczeniach, pasjach, uczuciach. nieustający ciąg metafor, w większości zaskakujących i oryginalnych, nie tylko w swych znaczeniach, popisach erudycyjnych czy dygresjach, ale również dzięki pulsującej ukrytym pięknem muzyce. Ta wyrafinowana estetyka pełni rolę służebną, bez względu na motywy czy tematykę utworów, zawsze mamy do czynienia  z próbą dotarcia  do najgłębszych i trudnych do zdefiniowania stanów emocjonalnych czy pamięci. To nieustanne nazywanie, ta mozolna wiwisekcja słowa, dźwięku i obrazu jest największą zaletą tej poezji.